"Psychoterapia jest metodą, która służy do usunięcia cierpienia pacjenta, wynikającego z objawów i przykrych stanów emocjonalnych, wynikającego z niemożności wpływania na swoje życie. Jest procesem, w którym stosowane przez terapeutę oddziaływania prowadzą do wywołania w pacjencie stanów pozwalających mu uzyskać zrozumienie własnych przeżyć i uwolnić się od nich, a także zrozumieć przyczyny własnych nieskutecznych zachowań i nauczyć się kontroli nad własnym życiem.
Zmiana jako wynik psychoterapii to przywracanie pacjentowi zdolności do kierowania swoim życiem, formułowania planów życiowych dostosowanych do własnych pragnień, własnych możliwości, możliwości otoczenia. To przywracanie pacjentowi umiejętności dostrzegania konsekwencji własnych działań i ponoszenia odpowiedzialności za skutki tych działań.
Zmiany mogą dotyczyć usuwania tego, co przeszkadza; naprawiania tego, co zostało uszkodzone w wyniku dawnych doświadczeń czy wadliwych efektów procesu uczenia się; zaakceptowania siebie takim, jakim się jest i wykorzystywania tego do samoaktualizacji i samorozwoju albo może dotyczyć zmiany tych cech jednostki, których zmianę uzna ona za potrzebną. Zmiana w psychoterapii może polegać na uruchamianiu mocnych stron pacjenta, stymulowaniu posiadanych przez niego możliwości, stwarzaniu mu okazji do wzrostu samoakceptacji i dostarczania sobie samemu pozytywnych wzmocnień. Może to być nabywanie przez pacjenta czegoś nowego, czego dotychczas nie posiadał: nowych umiejętności, nowych sposobów radzenia sobie z przyszłymi trudnymi sytuacjami, nowych sposobów organizacji systemu rodzinnego, nowych sposobów relacji z innymi.
W wyniku psychoterapii pacjent nie staje się lepszym człowiekiem, nie staje się doskonalszy czy szlachetniejszy w swoich potrzebach i pragnieniach, nie otrzymuje nowej osobowości, nie nabywa umiejętności zabezpieczających go przed kłopotami życiowymi. W wyniku psychoterapii pacjent staje się bardziej świadomy tego, jaki jest i tego, co przeżywa. Staje się bardziej świadomy własnych pragnień i własnych zobowiązań, własnych możliwości i ograniczeń. Staje się bardziej świadomy tego, jaki jest świat, w którym żyje, jacy są ludzie, ci najbliżsi i ci, z którymi musi współdziałać w realizacji swoich celów życiowych; jest bardziej świadomy ich reakcji i wpływu na siebie. Zdolność do bycia świadomym daje mu nowe możliwości kierowania własnym zachowaniem, zgodnie z zamierzonymi celami i zgodnie z dostępnymi możliwościami. Stwarza mu możliwości osiągania tego, co dotychczas wydawało mu się niemożliwe do osiągnięcia. Odzyskuje nadzieję na powrót do realności swojego istnienia, niosącego sukcesy i porażki, radości i cierpienie."*
*J.Cz. Czabała pt.: "Czynniki leczące w psychoterapii", PWN 2006